MyDesk, Moje podróże

Przylecieliśmy do Malagi rankiem 7 maja 2007 roku. Pogada dopisywała więc z miejsca rozpoczęliśmy zwiedzanie miasta.

Wspaniałym pomysłem był wjazd na wzgórze alkazaru i spojrzenie na Malagę z góry. Po prawej stronie zdjęcie cyprysów rosnących pomiędzy pozostałościami mauretańskiej fortecy, dalej mury obronne i poniżej widok na arenę i nową nadbrzeżną dzielnicę mieszkalną.

Powyżej zdjęcie katedry oraz chóru katedralnego w Maladze. Z lewej dorożka na postoju przed katedrą.

Po obiedzie jedziemy autokarem do nadmorskiej miejscowości Nejra celem obejrzenia wspaniałego zespołu jaskiń.

Powyżej widok na Nejrę, zaś poniżej zdjęcia z jaskini.

W jaskini są wygodne chodniki, a niezbyt duże różnice poziomów nie męczą zwiedzających.

Nocujemy niedaleko Malagi i następnego ranka wyjeżdżamy do Mijas z charakterystycznymi dla tych okolic białymi murami domów. Atrakcją miejscowości są także ośle zaprzęgi.

Z Mijas zmierzamy do wiekowego miasta Ronda.

Na tle białych murów pięknie wyróżniają się bogato ukwiecone rabaty i zieleńce.

Kwiaty drzewa zwanego "szczotką do butelek".

www.anbg.gov.au/callistemon/

Ronda

Na zdjęciu Kolegiata Santa María la Mayor, powstała z przebudowy w XV wieku dawnego meczetu.

Wewnątrz kolegiaty oglądamy bogato rzeźbiony chór oraz postacie procesyjne.

Ale najciekawsze jest usytuowanie części miasta na wysokiej skalnej skarpie. Służyła ona ludziom już od czasów fenickich.

Poniżej z lewej mieszkalne domy na skarpie, zaś po środku i z prawej zdjęcia pałacu mauretańskiego "Palacio de Mandragón".

Nad głębokim jarem rzeki Guadalevín w XVIII wieku wzniesiono kamienny most wyposażony w jeden łuk u dołu oraz trzy u góry, łączący rozdzielone części miasta. Stał się on symbolem Rondy .

W Rondzie znajduje się arena walki byków, trzecia co do wielkości w Hiszpanii. Arena ma 66 metrów średnicy - jest najstarszą i najbogatszą w tradycję areną w całym kraju. Trybuny mogą pomieścić do 5 000 osób. Pierwotnie, w 1755 roku, zbudowano ją z drewna, potem przebudowano. Samą Rondę uważa się za miejsce narodzin współczesnej walki byków.

Nocujemy w pobliży Gibraltaru, gdzie udajemy się następnego dnia.

Giblartar

Przejście graniczne pomiędzy Hiszpanią i Giblartarem.

Śmigło samolotu Gen. Sikorskiego.

Południowy cypel Gibraltaru; w oddali meczet.

Miasto Gibraltar ma anglosaski charakter, ludność jest bardzo ruchliwa, ale na ulicach samochodów nie jest za dużo. Na zdjęciu z lewej mim oczekujący na datek.

W skałach Gibraltaru znajdują się obszerne, suche jaskinie. Zdjęcie z prawej pokazuje jaskinię koncertową.

Gibraltar oprócz Brytyjczyków zamieszkują makaki. Władze miasta dbają o ich zdrowie - nawet urządziły im lecznicę - wszystko w wyniku przepowiedni, która głosi, że gdy znikną makaki półwysep opuszczą Anglicy. Na razie to my opuszczamy Brytyjczyków i jedziemy do Kadyksu.

Kadyks. Historia:

- miasto założyli Fenicjanie około 1100 p.n.e. (Gadir – najstarsze w tej części Europy);
- od ok. 500 p.n.e. pod władzą Kartaginy;
- 206 p.n.e. zdobyty przez Rzymian (Gades);
- V w. zniszczony przez Wizygotów;
- od 711 pod panowaniem Maurów;
- od 1262 pod panowaniem hiszpańskim.

Kadyks. Nadmorski bulwar i plaża.

Powyżej plaża i katedra Św. Krzyża, znana jako Nowa Katedra, zbudowana w XVIII wieku w późno barokowym stylu.

Kadyks - Plaza de la Catedral.

Park miejski w Kadyksie.

Z Kadyksu jedziemy na północ do Sewilli, która w średniowieczu pełniła rolę morskiego portu.

Sewilla. Historia: miasto istniało już podczas kolonizacji fenickiej, a następnie było głównym miastem rzymskich prowincji Hispanii i Ulterior. W 411 r. Sewilla została opanowana przez Wizygotów, a w 717 r. przez Maurów stając się miastem arabskiego Al Andaluz (kraju zachodniego), podlegającego Kalifatowi Bagdadzkiemu. W tym czasie głównym ośrodkiem była Kordowa, która w X wieku stała się stolicą Zachodniego Cesarstwa Islamskiego.
Na skutek częstych ataków Hiszpanów Sewilla zwróciła się o zbrojne wsparcie berberyjskich Almorawidów z Afryki północnej. Ich następcy, Almohadzi przekształcili Sewillę w stolicę swojego królestwa. W 1248 r. Sewillę zdobył król Kastylii Ferdynand III Święty.

Sewilla. Plaza de España. Jest to centralna część Targów Amerykańskich Krajów Hiszpańsko- języcznych, które miały się odbyć w 1929 roku (kryzys zrewidował tan plan). Zdjęcia pokazują pawilon hiszpański.

Sewilla. Dom Piłata (Casa de Pilatos). Zbudowany w 20 latach XVI wieku przez I markiza Tarify po jego wyprawie do Włoch i Jerozolimy. Przykład stylu mudejar. Poniżej zdjęcia z ogrodu.

Patio Casa de Pilatos.

Alkazar - siedziba muzułmańskich władców Sewilli. Król hiszpański Pedro Okrutny w XIV wieku przebudował go w stylu mudejar rozwiniętym przez Maurów pracujących pod rządami chrześcijan.

Poniżej przykład zdobnictwa w stylu mudejar oraz gobelin z herbem Habsburgów.

Pałacowy ogród

Poniżej zdjęcia katedry w Sewilli wzniesionej w XV wieku na miejscu dawnego meczetu. Dzwonnicą jest Giralda - dawny minaret nieistniejącego obecnie meczetu z XII wieku, wzniesionego przez Almohadów.

Pięcionawowa katedra w Sewilli jest większa od bazyliki Św. Piotra w Rzymie - posiada długość 42 m. Wewnątrz znajduje się grobowiec Krzysztofa Kolumba, jeden z trzech na świecie.
Po odkryciu Ameryki Sewilla stała się głównym portem handlującym z Nowym Światem szybko się wzbogacając. Dopiero gdy rzeka Gwadalkiwir uległa zamuleniu funkcje portu morskiego przejął Kadyks.

Wspaniałe, złocone ołtarze katedry wprawiają w zdumienie i podziw.

Ołtarz Bazyliki Macarena z figurą Madonny płaczącej diamentami.
Z prawej mury miejskie Sewilli w okolicy Bazyliki.

Tym autokarem odbyliśmy opisywaną wędrówkę. Były nawet wolne miejsca, co ułatwiało podróżowanie. Obok fragment niebiesko kwitnącego drzewa Blue Jacaranda (Jacaranda Mimosifolia), pod którym stał autokar. Wsiadamy i jedziemy do Carmony.

Carmona - miasto kościołów, których wiele było w opłakanym stanie.

Powyżej brama "PUERTA DE SEVILLA" w miejskich murach.

Ołtarz w kościele "Iglesia de San Pedro".

Rzeźba Chrystusa z ludzkimi włosami znajdująca się w kościele "Iglesia de SANTA MARÍA".

Kordowa (Cordoba). Historia:
W III w. p.n.e. pod panowaniem kartagińskim.
Od ok. 200 r. p.n.e. kolonia rzymska.
Od 544 r. n.e. pod panowaniem Bizancjum.
W 572 r. zdobyta przez Wizygotów, siedziba biskupstwa.
W 711 r. zdobyta przez Arabów.
Od 756 stolica niezależnego emiratu utworzonego przez Abd ar-Rahmana I, ostatniego potomka Omajjadów, który uciekł w czasie przewrotu z Bagdadu. Początek okresu intensywnego budownictwa i wielkiego rozkwitu miasta.
W 929 r. Abd ar-Rahman III ogłosił Al-Andalus (mauretańską Hiszpanię) osobnym kalifatem, niezależnym od Bagdadu. Miasto liczyło ok. 1 mln mieszkańców, miało ponad 300 meczetów, 300 publicznych łaźni, 50 szpitali, 20 publicznych bibliotek, 80 szkół i 17 wyższych uczelni.
W 1031 r. rozpad kalifatu Kordowy.
W XII w. władza przypadła dogmatycznym Almohadom.

http://turystyka.gazeta.pl/Turystyka/1,82269,2451117.html

Miasto położone jest w środkowym biegu rzeki Gwadalkiwir - w dali Mezquita-katedra. Z prawej jej zewnętrzne mury.

Minaret i fasada Mezquity.

Mezquita zajmuje teren o wymiarach 179x128 metrów otoczony murem z wieżą – budowany od 785 do końca X wieku na fundamentach świątyni rzymskiej i na murach istniejącej wówczas bazyliki Wizygotów.

Po zdobyciu Kordowy przez chrześcijan w XIII w. zamieniono meczet na kościół. W XVI w. na środku sali modłów meczetu zbudowano katedrę.

Wnętrze (wysokości 11,5 m) z 850 kolumnami połączonymi łukami robi wrażenie labiryntu.

Architekci Karola V starali się wkomponować katedrę do wnętrza Mezquity, ale różnice stylów są ogromne.

Szczególnie nie pasuje wysoka nawa główna z bogato rzeźbionym chórem.

Krytykować łatwo, a i tak dobrze , że pozostała wspaniała konstrukcja meczetu. Po opuszczeniu katedry udajemy się do dzielnicy Juderia z wąskimi uliczkami, ukwieconymi patiami i małymi sklepikami.

Po lewej pomnik Majmonidesa (1135-1204) w Kordowie (wielce szanowany przez berberów żydowski teolog i filozof).

Baeza, rtenesansowa perełka, została wyzwolona spod panowania arabskiego w 1226 r. przez Ferdynanda III Św. W 1542 r. powstaje tu uniwersytet. W tym okresie działa tu uzdolniony architekt doby renesansu Andreas de Vandelvira, a dzięki bogactwom płynącym z Ameryki miasto szybko rozwija się.

Baeza. Fuente de los Leones. Z prawej Fuente de Santa María.

Baeza. Patio.

Pomnik Andrés'a de Vandelvira

Baeza. Ołtarze w Iglesia de Santa Cruz

Wejście do Iglesia de Santa Cruz

Jedziemy do Ubedy. Po drodze mijamy niżej plantacje oliwek.

Ubeda została zdobyta przez Ferdynanda III Św. w 1234 r. Rozkwit Ubedy przypada na okres renesansu.

Po lewej Ubeda - Sacra Capilla de El Salvador

Po prawej Ubeda - Colegiata de Santa María de los Reales Alcázares.

Granada. Historia. W 711 r. założona przez Arabów w pobliżu starożytnej osady iberyjskiej Ilbyr i rzymskiej Illiberis.
W XI w. stolica niezależnego państewka berberyjskich Zirydów.
Znaczenie Granady znacznie wzrosło za panowania Mohammeda ben Nasar'ida, założyciela dynastii Nasar'idów.
W latach 1238–1492 stolica emiratu Grenady (rozciągał się od Giblartaru do Murcji). Rozkwit miasta po zawarciu przymierza z Kastylią. Schronienie znaleźli tutaj islamscy wygnańcy z Kordowy i Sewilli.
2 stycznia 1492 r. przejęta przez Izabelę Kastylijską i Ferdynanda Aragońskiego jako ostatni punkt oporu muzułmanów.
W 1526 r. założenie uniwersytetu.
Po wygnaniu w 1609-14 morysków (Arabów, którzy przeszli na katolicyzm) regres gospodarczy.

Jedna z głównych ulic Granady - w dali Sierra Nevada.

Owoce pomarańczy na miejskich krzewach. Z prawej kwiaty pomarańczy.

Granada. Rzeźba nosiwody z osłem. Z prawej pomnik Krzysztofa Kolumba i królowej Izabeli Kastylijskiej.

Przystanek miejskich autobusów.

W kaplicy królewskiej przy katedrze Najświętszej Maryi Panny od Wcielenia znajduje się mauzoleum Izabeli Kastylijskiej i Ferdynanda Aragońskiego.

W mauzoleum umieszczone są sarkofagi Ferdynanda i Izabeli (wykonane z kararyjskiego marmuru przez F.D. Fancellego z Florencji) oraz trumny ich córki Joanny Szalonej i jej męża Filipa Pięknego. Obok zdjęcie rzeźby przedstawiającej modlącą się Izabelę.

Budowę katedry w stylu gotyckim rozpoczęto w 1523 r., po ukończeniu Kaplicy Królewskiej (Capilla Real). Kilka lat później Diego de Siloe w trakcie budowy katedry zmienił jej styl na renesansowy, zapoczątkowany w Granadzie.

Katedra Najświętszej Maryi Panny od Wcielenia (Catedral Madraza) w Granadzie usytuowana jest w gęstej zabudowie starówki - sfotografowanie jej w całości nie udało mi się, ale nawet fragmenty dają pojęcie o kunszcie ówczesnych budowniczych.

Alhambra, warownia (Alkazba) - widok od strony miasta.

Widok w nocy na Alhambrę. Od lewej: Torre do Comares, Palacio Carlos'a V, Alkazba

Twierdza Alhambra zbudowana w Granadzie przez dynastię Nasrydów w XIII-XIV wieku była rezydencją mauretańskich władców przez 250 lat. Usytuowana na wzgórzach ma postać obronnego zespołu budowli otoczonych murami z 27 wieżami. Obejmują one Alkazbę (warownię), reprezentacyjne budynki pałacowe oraz teren byłego wewnętrznego miasta, gdzie obecnie znajdują się takie budowle jak pałac Karola V (8), kościół itd. Na sąsiednim wzgórzu znajduje się Generalife (letni pałac z ogrodem).
W pałacu (plan z lewej) mieszczą się między innymi Dziedziniec Mirtów (9) nazwany tak od roślin przy sadzawce (Patio de los Arrayanes), Sala Dwu Sióstr (4) od dwu białych marmurów w podłodze (Sala de las Dos Hermanas), Dziedziniec Lwów (5) z fontanną z lwami (Patio de los Leones), Sala Abenceragów (6) (Sala de los Abencerrajes), Hol Ambasadorów (2) w Torre de Comares, Ogród Daraxa (10).

Poniżej widok na otoczenie Alhambry. W dali ośnieżone szczyty Sierra Nevada.

Główne wejście do Alhambry i Generalife.

Widok na Alhambrę z Generalife. Po prawej stronie zdjęcia widać Torre de Comares.

Alhambra. Palacio Generalife.

Alhambra. Palacio Generalife oraz
zbliżenie kolumny pałacu

Alhambra. Park i kościół Najśw.Marii.
XVII wiek.

Alhambra. Puerta del Vino.

Pałac Karola V

Alhambra. Alcazar.

Z lewej Patio de los Arrayanes, z tyłu Pałac Karola V.
Z prawej widok na Patio de los Arrayanes w kierunku Torre de Comares.

Dekoracja ściany Sali Ambasadorów.

Alhambra. Patio de los Arrayanes - Palacio de Comares.

Alhambra. Patio de los Arrayanes. Widok w kierunku Torre de Comares.

Patio de los Leones.

Alhambra. La Sala de las Dos Hermanas.

Alhambra widok na Ogród Daraxa.

Alhambra. Ogród Daraxa z fontanną.

Alhambra. El Portal Palace.

Z prawej park przed El Portal Palace oraz basen.
Z lewej mury Alhambry.

Kameralny pokaz flamenco.

Kolebką flamenco jest Andaluzja; korzenie jego sięgają do kultur, które współistniały ze sobą w tym regionie Hiszpanii: arabskiej, żydowskiej, cygańskiej i chrześcijańskiej. Pierwotnie flamenco wykonywane było tylko przy okazji rodzinnych spotkań andaluzyjskich cyganów, kiedy to przy dźwiękach gitary tańczono i śpiewano o swoich radościach i smutkach.
Obecnie flamenco jest sztuką o międzynarodowym zasięgu. Działa bardzo silnie zarówno na tych, którzy tę sztukę wykonują, jak i na tych, którzy są jej odbiorcami.

Flamenco jest kombinacją ruchów wolnych i dynamicznych, a ogromną rolę odgrywa w nim rytm, intuicja i wyobraźnia. www.arteflamenco.eu

Taniec flamenco przejawia się na zewnątrz w spojrzeniu, w wyrazie twarzy i ekspresyjnym, dynamicznym ruchu rąk i dłoni, a także w rytmicznym stepowaniu.

W góry Sierra Nevada

Z Granady mieliśmy wspaniałą wyprawę w góry Sierra Newada, których widoki podziwialiśmy z miasta.

Jadąc autokarem często widzimy atrakcyjne i piękne obiekty, które chciałoby się utrwalić w pamięci aparatu. Jednak jest szereg warunków, które winny być spełnione aby zdjęcie jako tako wyglądało:
- czysta szyba
- brak odblasków w szybie
- w miarę prostopadłe do szyby ustawienie aparatu
- brak blisko mijanych obiektów.

Na drodze do szczytów Sierra Nevada.

Śnieg łatami pokrywa szczyty, kurort jednak jest opustoszały.

Sierra Nevada. Pradollano.
12 maja 2007 rok.

Następnego dnia jedziemy dalej. Wzgórza Alpuhary (La Alpujarra) - ostatnia siedziba Maurów z Granady.

Plaża niedaleko Malagi. Nocujemy w pobliskim hotelu.

I tak kończymy ostatni dzień podróży. Jutro rano wracamy do Polski.

Więcej o zabytkach Hiszpanii: http://hiszpania.rainbowtours.pl/ http://sierranevada.suder.cc/
https://www.sol.com/en/modulo.asp? http://wikanda.sevillapedia.es/wiki/Casa_Pilatos